kolunda başım
Updated: 2 days ago
bugün çalışmadım, tatil çünkü, 29 ekim. gündüz bi ara kalkıp evi toparlarım zannettim ama yok hiç beceremedim. hiç beceremiyorum o işi zaten. dün gece alper ve jack bizi ağırladı, ne güzel yedik içtik. arkadaşlar ne şahane. bugün hep yattım galiba. hava kapalı, üstümde yorgan, yapacak bir şeyim yok, çok mutluyum o yüzden. yemek ısmarladım. sonra uyumuşum.

gündüz rüyasında annemleydim. koluna girmişim, bir avrupa kasabasındayız. şehir diyemiyorum çünkü küçük alanda sıra sıra çok fazla hediyelik eşya satan dükkan var. bu bir kasaba davranışı. kötü hediyelik eşyalarından onlar hayat parasını kazanıyor, biz ise kendimizi o polyester, o plastik, o kötü maddeli şeyleri aldığımız için mutlu zannediyoruz. annemle dikkatlice inceliyoruz her şeyi rüyamda, ona bulunduğumu yerin ( adı tıreliks imiş ) özelliklerini anlatıyorum. dağından nehrinden, ikliminden bahsediyorum. coğrafya bilgim çok iyidir. annem dinliyor dinlemesine ama yine yargı dağıtıyor bir yandan. yargı okları bana değil, gördüklerine saplanıyor. bi dükkanın vitrinindeki elbise ile dalga geçiyor. böyle saçma elbise mi olurmuş? annemin çerkes kuzenini yaşıyormuş bu şehirde, onunla buluşmaya gelmişiz. kim o çerkes kuzen bilmiyorum. ben mutluyum. annemle kol kola bir avrupa kasabası geziyorum çünkü. bi yandan da nerede olduğumuzdan hiç emin değilim. alsace gibi, düsseldorf gibi, sınırda bir şehir gibi. hollanda'dan uzakta olduğumuzu anlayıp panikliyorum. evim hollanda zannediyorum çünkü. kaç saatte döneriz acaba, trenleri kaçırdık mı, saat kaç oldu? nereden aktarıp da eve gideceğim.
rüyanın ikinci sahnesinda annemle bakkal dükkanı gibi bi yerdeyiz. bi masanın önüne iki yan yana sandalye koymuşlar, solda annem sağda ben varız. annem uyumuş, kafası masanın üstünde. annemin uyuduğuna inanamıyorum, tavşan uykusudur ondaki çünkü. önce bi uzun uzun bakıyorum gerçekten uyuyor mu diye . sonra sağ koluna başımı koyuyorum o uyurken yavaşça. içim şenleniyor anacığımın yanında olduğum için. annem uyanır gibi minik minik hareket ediyor, el ele tutuşuyoruz sonra. annemin elleri benim ellerimden büyük. yüzüm gülüyor. kendimi güvende hissediyorum. kaç saatte dönersek döneriz. nerde olduğumuzu bilmiyorum bile. ama döneriz.
sonra gözlerimin üstüne ağırlık düşmüşken, bir rüyaya annemin kuş tüyleri üstümde hazırlanırken bi ses duyuyorum almanca. gıdıklı, şişko, sevimsiz, yaşlı beyaz bi adam gitmemiz gerektiğini söylüyor. dükkanı kapatacakmış. saat 6 olmuş. annemi omzuna dokunarak uyandırıyorum. annecim gitmemiz lazım. annem kocaman bi banknot çıkarıyor, defter gibi bir şey. bana bira ısmarlıyor. o bakkal gibi yerden sarı siyah logolu bir bira alıyoruz kapanmadan önce.
isviçre'deymişiz. elindeki kocaman banknot frank'mış. nasıl döneceğimizi düşünüyorum. evim hollanda'da zannediyorum, annem de istanbul'da. biz bu tıreliks'ten nasıl döneceğiz. annem gülüyor. o gülünce ben de sakinliyorum. bi ara döneriz. bunu başarırız. hollanda'ya ben dönerim, o istanbul'a döner.
nereye döndüğümüzü bilmeden uyanıyorum.
not: bu yazının fotoğrafında kuşadası'ndayız. 95'ler gibi olsa gerek. anneme şımarmayı başarabilmişim. şahane bir fotoğraf, yüzümü güldürüyor.




