io van zaim

10 Şubat 2026 bu aralar babamı sıklıkla rüyamda görüyorum. pek şaşırmıyorum. omzunu kırdıktan sonra hastanelerde doktorlarla geçen günlerimiz sonrasında zihnim ve kalbim bu işin üstesinden gelmeye çalışıyor. süreci iyi yönetmeye, kendimi de bir yandan korumaya çalışıyorum. tüm bunları yaşarken de babama öfkeli olduğumu fark ediyorum. şu an açık bir şekilde ihtiyacı olan desteği ve sevgiyi, durumu sadece son zamanlarda kötülemediği için, layıkıyla veremiyorum. 10 - 15 sene bir şeylerin daha...

çoğu zaman en sevdiğim 'şey'lere karar verip, onları bir köşede tutmak isterim. olur da biri beklenmedik bir anda en sevdiğim şehri, çiçeği, kitabı, björk'ün en sevdiğim şarkısını sorarsa kararsız görünmek, bir saniye bile düşünmek istemem . millet de çok meraklı değil esasen böyle şeyler sormaya ama benim cevaplarım hazır. en sevdiğim enstrümanın klarnet olduğunu biliyorum mesela. müzik dinlemeye, şarkıların içinden geçmeye, melodilerin kokulara, görüntülere karışmasına bayılıyorum. klarnet...

babam hakkında bir şeyler yazmak için 'o' günü beklememe gerek yok. o kalabalık evde kim pide yemiş, kim ayran içmiş, kim ziyarete gelmiş umrumda olmayacak. uzaklara bakarım muhtemelen, ya da birilerinin taraklı ayağını kapatamayan babet çorabına. elbet babet çoraplı da gelir baş sağlığına. babet çoraplı erkeklerimiz, ölümü bile unutturur. şu ana kadar, belki de tam şimdi bu kadar kafayı taktığıma, bu kadar hem onu hem de aramızdaki iletişimi anlamlandıramadığıma göre diyeceklerim, öykündüğüm...