io van zaim

babam hakkında bir şeyler yazmak için 'o' günü beklememe gerek yok. o kalabalık evde kim pide yemiş, kim ayran içmiş, kim ziyarete gelmiş umrumda olmayacak. uzaklara bakarım muhtemelen, ya da birilerinin taraklı ayağını kapatamayan babet çorabına. elbet babet çoraplı da gelir baş sağlığına. babet çoraplı erkeklerimiz, ölümü bile unutturur. şu ana kadar, belki de tam şimdi bu kadar kafayı taktığıma, bu kadar hem onu hem de aramızdaki iletişimi anlamlandıramadığıma göre diyeceklerim, öykündüğüm...

düşündüğünde bir dolu ses var. bir dolu gülüş, çokça neşe, belki biraz sitem, tabii ki mutluluk. küçücük dedikodular. denizin ortasında...

ne zaman bir şeyden korksam, görünür şekilde endişelensem, yapamayacağım bir şeyin altında ezileceğimi fark etsem hemen içimden bir sezen...